Başarı Yağmur’u

tumblr_pi1t9oZYgh1rc3b0d_540

Bir zamanlar gözyaşları ile yaşadığım o anların bugün bir başarı hikayesine dönüşeceğini hayal bile edemezdim…

Geleceğe dair en ufak bir plan yapmayan, hayatını anlamlandırmakla ilgili bir kaygısı olmayan küçük bir kız vardı eski zamanlarda. Küçük dediğime bakmayın; aslında hayalleri kendinden küçük bir yetişkindi diyelim. Okul onun için arkadaşlarla bir araya gelinen sosyal ortam, diploma bir kağıt parçası, mezuniyet sadece anneye verilecek bir hediye ve sonrası da planlanmaya gerek duyulmayan kocaman bir boşluktu onun için.

Derken…

Ağrıdan konuşamadığı hayata uyandı bir sabah. Yerde öylece hareketsiz yatıyor ve kimse ne yapacağını bilmiyordu. Herkesin kafasında sessizce cevaplamaya çalıştığı o soru “Neler oluyor?” Işık hızı ile gidilen o hastanenin koridorundaki bekleyişler, bir türlü çıkmayan tahlil sonuçları, bitmeyen doktor kuyruğu derken duyduğu o ses aslında ikinci hayatının başlangıcı olmuştu. “Amilazınız çok yüksek, pankreasta bir şeyler yolunda değil!” Duydukları karşısında herkesin kulağında bir tiz ses…

Günler birbirini kovalarken yapılmayan tetkik, gidilmeyen doktor kalmamış ve pankreasında bir kitle tespit edilmişti. Acilen ameliyat edilmesi gerekiyordu ancak her doktorun yapabileceği bir operasyon değildi. En iyi hekimi en iyi hastanenin bulunması için adeta zamana karşı yarışılıyor ve telefonlar hiç susmuyordu. Yapılan onlarca görüşme neticesinde Ankara Yüksek İhtisas Hastanesi’nde hayatının ikinci mimarı sevgili doktoru ile yolları kesişmişti. Doktoru ilk görüşmede pankreas ile birlikte dalağında alınmasını gerektiren kritik ve büyük bir operasyon olduğunu anlatmıştı. Duydukları karşısında herkesin kulağında ikinci bir tiz ses daha…

Günlerce kendini mental olarak ameliyata hazırlamaya çalıştı, hayatında ki bu hızlı değişimi kabullenmek onun için hiç de kolay olmamıştı. Tüm bu bekleyiş süresince hastane odasında ablasının ona söylediği tek bir şey vardı: “Eğer bunu yaşıyorsan sonunda bir şey öğreneceğin içindir.” Ablasının bu sözleri ona son derece anlamsız geliyordu. Çünkü insanın bir şey öğrenmesi için böyle büyük bir şey yaşamak son derece saçmaydı, bunu asla kabul etmiyordu.

Kafasının içinde bu savaşları verirken gün gelmiş ve ameliyat için artık dakikalar kalmıştı. Ameliyata girerken bir daha oradan çıkamayacağını düşünüp herkesle sessizce vedalaşmıştı zihninde, oysa henüz öğrenmemişti insanı asıl umutsuzluğun yok ettiğini. Saatler sonra ameliyat bitmiş ve ikinci hayatına açmıştı gözlerini sil baştan. Güzel zamanlarını çalan o kötü kitleden kurtulmuş, dalağı alınmamış ve üstelik pankreasının bir kısmı da ona armağan edilmişti. Hayat aslında yeşil ışık yakmıştı ama o henüz bunu görecek kadar barışmamıştı hayatla. Hastanede yaklaşık bir ay süren tedavi sürecinde yaşadığı herşeye isyan ediyordu, çünkü hayatın ona ne hediye edeceğini henüz bilmiyordu.

Okulun ikinci yarı dönemi tedavi süreciyle evde geçtiği için bir yarı dönem kaybı yaşamış ve okulu 1 sene uzamıştı. Normalde bunu dert edinecek bir tavrı yoktu hayata karşı ama her dönüm noktası insanın karakterinde yeni bir şey filizlendirir ya hep; işte onun filizi de hayata sarılmak, hayatta kendini anlamlandırmak oldu.

Kaybettiği dönemin dersleri, alttan gelen dersler ve güncel dönem dersleri derken okulu bitirmek için bir yıl içinde 27 dersi tek seferde geçmesi gerekiyordu. Evet yanlış duymadınız 27! Uyumak ve yemek yemek dışındaki tüm zamanını hedefe ulaşmak için adamıştı adeta. Ve başardı da…

Hatta bununla da kalmayıp kendine yeni bir dünya kurdu hayalinde. Hayalleri için zamana karşı mücadelesinden de vazgeçmedi hiç. Öyleki lisans diplomasını alıp yüksek lisansa kayıt olması arasında tam 5 dakika vardı 🙂

İlk kez hedefleri oldu, ilk kez önceliklerini geleceği için şekillendirdi hayatında. Yaşadıkları onun başarı hikayesiydi, şimdiler de bunu öğrencilerine anlatmaya hazırlanan bir akademisyenlik yolculuğunda. Biliyorum ki bunu da başaracak ve başarı hikayesine bir yenisini daha ekleyecek. Ben de onu hayat boyu alkışlayacağım. Neden mi?

Çünkü bir zamanlar hayalleri kendisinden küçük olan bu kız benim kardeşim. Ve şimdi ömrüne ömür katacak güzel hayaller peşinde… Hem de cebinde “Eğer bunu yaşıyorsam sonunda bir şey öğreneceğim içindir.” hayat mottosuyla…

Yaşadıklarının sana kazandırdıklarıyla yolun açık olsun ömrü hayallerinden uzun Yağmur’um.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s